به همين سادگي

نيلوفرجان ببخش که انقدر دير بازي نامرئي را شروع کردم.

راستش را بخواهيد خيلي به نامرئي بودن و نامرئي شدن فکر کردم راستش اولين چيزي که به ذهنم رسيد همان سفر کردن بود سفر کردن به خيلي از کشورهايي که مي خواهم بروم ولي دغدغه ويزا و صد البته پول نمي گذارد.مثلا سفر به ايتاليا فرانسه و از همه مهمتر اتريش و شهر سالزبورگ که بعد از ديدن صد باره اشکها و لبخندها عاشقش شده ام و سفر به آمريکا . خنده دار است اما دلم مي خواهد زماني به آمريکا بروم که مراسم اسکار برگزار مي‌شود بروم روي فرش قرمز و مثلا بشنوم که بازيگرها به هم چه مي گويند بعدش هم حتما با آنجلينا جولي و برادپيت به خانه شان بروم تا ببينم اين آدم هايي که انقدر ادعا دارند مثلا با بچه هاييکه سرپرستيشان را قبول کرده اند چگونه برخورد مي کنند اصلا مي‌بينندشان در طول شبانه روز يا نه؟

دومين چيز رفتن به استاديوم آزادي بود مثلا روزي که پرسپوليس و استقلال بازي دارند و يا  وقتي که تيم ملي يک بازي مهم دارد البته يادم نمي رود که براي به خطر نيافتادن اسلام حتما توي گوشهايم پنبه بچپانم.

راستش به رفتن بين معتادهاي بي خانمان هم فکر کردم اما ترسيدم واقعا دل ديدن اين جور چيزها را ندارم .

يک روز هم مي روم بنياد باران تا خاتمي را ببينم مي روم توي دفترش و از دور کار کردنش را نگاه مي کنم مي‌خواهم بي هيچ ادعايي نگاهش کنم و طلبکارش نباشم.

از همه مهمتر شنل نامرئيم را به آرش مي‌دهم تا يک جاهائي برود که نمي تواند و يا جاهايي بيايد که من دوستم دارم باشد و به دلايلي نمي شود.

انقدر توي اين دنياي مجازي دوست و آشنا دارم که نمي دانم چه کساني را براي بازي دعوت کنم اول همسر گرامي را دعوت مي کنم که از نامرئي شدن بنويشد و بعد هم بتواند دوستاني را که من دعوت نمي‌کنم دعوت کند.

بعد هم : امير ، آرتميس خانوم گل گلاب، آلوچه خانم ، دردانه ، بانوي گيلک و احسان.