به همين سادگي

and the Golden Globe goes to : A separation

solmaz — Mon, 16 Jan 2012 03:02:30 +0000

ساعت شش و یازده دقیقه‌ی صبح دوشنبه بیست و شش دی هزار و سیصد و نود. از شدت خوشحالی هنوز چشمام تره و دست‌هام داره می‌لرزه.

از خواب شیرین دم صبح بلند شدیم که ببینیم اصغر فرهادی و فیلمش جایزه‌ی گلدن گلوب رو می‌گیرن یا نه. لحظه‌ای که گرفت از خوشحالی پریدیم بالا و همدیگرو بغل کردیم , حالم , خوشحالیم مثل روزی بود که خدادادعزیزی گل دوم رو زد به استرالیا , یا روزی که حمید استیلی با سر توپ رو چسبوند به تور دروزاه‌ی آمریکا.

تمام صفحه‌ی فیس بوکم الان پر شده از عکس‌های اصغر فرهادی , دوستهام اندازه‌ی من خوشحالن و این حس خیلی خوبیه کاش شادی‌های دسته‌جمعی ما انقدر دیر به دیر اتفاق نمی‌افتاد.

ماندن 3

solmaz — Fri, 13 Jan 2012 16:39:49 +0000

يک‌شنبه سي و يک خرداد هشتاد و هشت ، ما آدم‌هائي مبهوت ، مايوس ، سرخورده نشستيم روي صندلي‌هاي يک کلاس که حالا رسميتش را از دست داده بود و قرار شد به جاي هر چيزي از حالمان بگوئيم ، نوبت به من که رسيد گفتم من فکر مي‌کردم همه چيز آرام آرام درست مي‌شود، فکر مي‌کردم بالاخره زمانش رسيد که با هم درستش کنيم، فکر مي‌کردم مي‌مانيم همين جا توي مملکت خودمان ،فکر مي‌کردم بچه دار مي‌شوم، حالا اما همه چيز برگشته به عقب ، به يک عالمه سال پيش ….. بعد بغضم شکست ، بغض بچه‌هاي کلاس بعد از من.

آقاي همکار صبح به صبح زنگ مي‌زند به خانه و اول ازهمه حال جوجه را از همسرش مي‌پرسد مي‌دانم که منظورش از جوجه نوه‌ي نه ماهه‌اش است. او که حال بچه را مي‌پرسد من بغض مي‌کنم، بغض مي‌کنم چون دلم بچه مي‌خواهد وهمان قدر که بچه مي‌خواهم ، نمي‌خواهم حالا و توي اين مملکت به دنيا بياورمش . اصلن دلم می‌خواهد بچه‌ام هیچ چیز از ایران و وایرانی نداند چون هر جور حساب می‌کنم می‌بینم که ایرانی بودن غمگین است, فکر می‌کنم که این تاریخ بار سنگینی از غصه می‌گذارد روی دل ایرانی جماعت و من دلم می‌خواهد بچه‌ام شاد باشد. دلم می‌خواهد بزرگ که می‌شود دغدغه‌های ما را نداشته باشد واین کوچک‌ترین خواسته‌ی من است.

بابا تمام طول عروسی نوزاد شش ماهه‌ی خاله‌ام را که از صدا و رقص نور ترسیده بغل می‌کند و می‌برد توی حیاط , مامان بزرگ می‌خندد و به ترکی می‌گوید که بابایم نوه می‌خواهد من مثل همه‌ی وقت‌هائی که حرف به بچه دارشدن‌مان می‌کشد , مسخره بازی در می‌آورم , اما بعد بغض می‌کنم ,چون بابایم حق دارد کنار بچه‌ی من باشد , حق دارد بزرگ شدنش را ببینید , بویش کند و اداها و حرف هایش را ببیند .خواهرک من شیرین‌ترین بچه‌ای بود که توی فامیل به دنیا آمد ولی بابا 6 روز قبل از به دنیا امدنش رفت زندان ووقتی برای اولین بار دیدش یازده ماهه بود , وقتی بالاخره از آن زندان لعنتی برگشت او دختر 6 ساله ای بود که مدرسه می‌رفت و از بابا خجالت می‌کشید چون هیچ‌وقت تا آن زمان او را توی خانه و همراه ما ندیده بود. حسرت ندیدن بچگی‌های ما همیشه روی دل باباست , من نمی‌خواهم او با حسرت ندیدن کودکی نوه‌هایش پیر شود و همه‌ی دنیایش بشود عکس , عکسهای فوری دیجتیالی که هر روز توی میل باکسش می‌بیند.

پ.ن : این نوشته اصلن آن چیزی نشد که می‌خواستم , سه روز است دارم جان می‌کنم بنویسمش , نوشتمش چون زندگی در ایران روز به روز برایمان سخت‌تر می‌شود ویک هفته است به آرش قول داده‌ام بنشینیم جدی در مورد رفتن یا ماندن حرف بزنیم .

شاید هم ادامه‌ی پست‌های ماندن باشد که یک روزی سرهرمس درخواست نوشتن‌شان را داد.یک جور فکر کردن بلند بود یکی از هزار دلیلی که باعث می‌شود نتوانم تصمیم نهائی را بگیرم, اما یک روز بالاخره باید سبک و سنگین کنم ببینم کدام کفه‌ی ترازو سنگین تر است .

دسترسی شما به سایت موردنظر امکان‌پذیر نمی‌باشد

solmaz — Wed, 04 Jan 2012 13:21:10 +0000

مثل هر روز صبح که می‌رسم دفتر, سایت مثقال رو باز کردم که قیمت ارز بگیرم, صفحه‌ی آشنای دسترسی شما به “سایت مورد نظر امکان‌پذیر نمی‌باشد” اومد بالا, دیگه این‌طوری شده که 90 درصد سایت‌هائی که باهاشون سر و کار دارم حاوی مصادیق مجرمانه‌اند و ورودم بهشون ممنوعه. خودم هم در همه حالی مجرمم و خلافش هرگز ثابت نمیشه .تو ذهنم بالا پائین کردم ببینم اعلام نرخ ارز و دلار و قیمت جهانی طلا و نقره چه جوری جزء مصدایق مجرمانه است چیزی به ذهنم نرسید.
نزدیک ظهر به ضرب و زور فیلترشکنی که یک هفته است با کمترین سرعت ممکن کار می‌کنه وارد سایت مثقال شدم نرخ دلار در بازار رسمی 1400 تومن اعلام شده بود. با خوشحالی زنگ زدم به آقای صراف که بگم حواله‌هامون رو بزنه و خلاص‌مون کنه که فهمیدم به تمام صرافی‌ها و فروشندگان ارز و سکه دستور داده شده که نرخ دلار رو 1400 تومن اعلام کنن ولی قیمت واقعی دلار بالای هزار و پونصد وهشتاد تومنه.
بالاخره دستم اومد چرا سایت موردنظر فیلتره دسترسی شما به اون چیزی که حقیقت رو اعلام می‌کنه مسدوده شما فقط باید اون چیزی رو بدونید که ما می‌خوایم.

solmaz — Sun, 01 Jan 2012 11:19:34 +0000

دوش گرفتم قبل خواب و حالا بی‌خواب شده ‌ام. آرش پتو‌ها رابرداشت رفت توی هال خوابید روی تخت پر از لباس است. خانه برای بار هزارم بعد از این که به همدیگر قول داده‌ایم تمیز نگه‌اش داریم ترکیده. برای مرتب نگه‌داشتنش احساس ناتوانی می‌کنم سر کلاس فهمیدم این که یا کارها را خیلی خیلی خوب انجام می‌دهم یا این که اصلا انجام نمی‌دهم از کمال گرائی است. دیدگاه صفر و یک . واقعا انتظار دارید ربطش را به مرتب نگه داشتن خانه بگویم؟

خواهرم آن‌لاین نیست دلم برایش تنگ شده , خیلی تنگ شاید برای این که می‌دانم دور است دو قاره دورتر. تمام 8 ساعتی که من سر کارم او خوابیده بعد که خسته وداغان می‌روم خانه روز او تازه شروع می‌شود. هی به ساعت خودمان نگاه‌ می‌کنم هی 8ساعت و نیم کم می‌کنم ببینم ساعت زندگی او الان روی چند است. این‌ها قابلیت‌های جدیدی است که در خودم کشف کرده‌ام , قابلیت نگرانی برای اعضای خانواده , قابلیت احساس مسئولیت عمیق‌تر نسبت به آن چیزی که قبل‌تر بود به مامان و بابا . قابلیت تمام شب نخوابیدن وقتی خواهرت برای اولین بار تنهائی 17 ساعت پرواز می‌کند.

خوب است که سفر موقتی است خوش‌حالم که زود برمی‌گردد این که هی بخواهی حساب زمان را نگه داری طاقت فرسات ,شاید برای همین است که مامان بچه‌هائی که مهاجرت می‌کنند یک‌هو ساکت می‌شوند دائم دارند توی سرشان حساب می‌کنند که ساعت بچه‌هایشان چند است. الان که باید از خواب بیدار شوند سرحال‌ند؟راحت از رخت‌خواب بلند می‌شوند یا نه؟ بعد هی آن غده‌ی دل‌تنگی توی دل‌شان بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود.

توی سرم , توی دلم غوغاست.

گفتم :4 تومن میدان کتابی. آقای راننده گفت: 5 تومن. گفتم نه یه قدم راهه آقا 4تومن بیشتر نمی‌دم. گفت بیا بالا. سرد بود . موبایلش زنگ خورد گفت: 2 میلی‌متر؟ 2 میلی‌متر رشد کرده؟ دکتر عباسی که دو سال پیش گفت نیم میلی‌متر ؟ نمی‌خواد هیچی از جواب ام آر ای به مامانت بگی…… . نه نگو چقدر غصه بخوره. …….چی کار می‌کنم بابا؟ مشغول گدائیم. هیچی به مامانت نگیا.

گوشی را که قطع کرد دست چپش را گذاشت روی سرش . لهجه‌اش شیرازی بود . خواستم بگویم شوهر من هم شیرازی است , نگفتم .

آرش گفت دور اگزوز اتوبوس نوشته بودند : دودش تو چشم حسود. پسرک چهار پنج ساله‌ی گل‌فروش اما دویده بود پشت اتوبوس دستهایش را گرفته بود سمت دود و خودش را گرم کرده بود.

بایستید روی زمین, حالا آرام , ارام از لگن خم شوید به سمت زمین , با مچ دست ,ساق پاهایتان را بگیرید , پشت صاف , سینه‌ها روی ران پا, سر روی ساق , لگن عمود به سمت سقف. نفس روان. این حرکت ضد افسردگی است. این‌ها را خانوم مربی یوگا می‌گوید.

دائم باید دولا شوم روی پاهایم سر رو به زمین.

solmaz — Sat, 31 Dec 2011 11:22:04 +0000

گاهی هم لازم داری خودت را بغل کنی و هی زیر گوشش بگوئی عادت می‌کنی , عادت می‌کنی , عادت می‌کنی.

solmaz — Sun, 25 Dec 2011 22:10:53 +0000

خسرو شکیبائی در نقش رضای خانه‌ی سبز رو می‌کرد به مهرانه ترابی در نقش عاطفه‌ی خانه‌ی سبز و می‌گفت دیدن اشک مرد طاقت می‌خواد عاطفه. من اما فکر می‌کنم دیدن اشک رفیق چه مرد و چه زن طاقت بیشتری می‌خواهد وقتی کاری از دستت بر نمی‌آید جز در آغوش کشیدن.

solmaz — Fri, 23 Dec 2011 09:25:37 +0000

.آقای مدیر گفت : مشکل شما اینه که سکوت می‌کنید خانوم

دستهایم را فرو کردم در محلول نرم کننده و آب گرم , دخترک که وقتی می‌خندید چشمهایش یک‌دفعه تابه‌تا می‌شد گفت: یه فکری کردم برای ناخون‌هات فرنچ ساده نمی‌کنم سنگ‌فرشی خوبه؟سرم را تکان دادم یعنی باشد. گفت دوست نداری بگو. خندیدم .. دست‌های فرنچ سنگ‌فرشی شده را گرفتم جلوی آرش ,خوشگله؟آره .به نظر خودم مضحک بود.

مشکل شما اینه که سکوت بی‌جا می‌کنید خانوم.چرا وقتی حق با شماست اعتراض نمی‌کنید؟ سکوت بی‌جا قد حرف بی‌جا مضره .

من و سکوت؟ من و اعتراض نکردن؟کی انقدر عوض شدم؟

دکتر گفت نسلی که توی جنگ به دنیا آمد همیشه ترس از دست دادن دارد. نسلی که این روزها به دنیا می‌آید نسل ناامیدی می‌شود نسلی که فکر می‌کند هر‌چه تلاش کند چیزی عوض نمی‌شود.

سایه‌ی پاهائی با من توی خیابان می‌دوند .من اعتراض کردن را بلد بودم . چه شد؟

از گودر- به بهانه‌ی عاشورای دردناک 88

solmaz — Fri, 09 Dec 2011 09:15:42 +0000

مامانم پای تلفن زار زد که من فقط شما دوتا رو دارم برگردید. خانوم میان‌سال زیر پل حافظ بی این که بدونه مامان پای تلفن چی گفته نگاه کرد تو چشمای من و خواهرم و گفت برید خونه مامان‌تون چشم به راهه. بعد از 3 ساعت و نیم دویدن اشک اور خوردن, شعار دادن رسیدیم خونه مامان‌بزرگ به دیگ های نذری . مامان با اشک بغلمون کرد . بابا با افتخار نگاهمون کرد . مامان بزرگ نفس کشید و گفت سال دیگه 2 کیلو بیشتر گوشت می ریزم توی خورش نذر کردم سالم برگردید.

یکی به من بگه مامان این بچه هائی که دیروز برنگشتن مگه چند تا بچه داشتن .مگه کسی تو خونه منتظرشون نبود مگه براشون نذر نکرده بودن سالم برگردن؟ یکی به من بگه به چه جرمی به چه گناهی؟

از گودر 1

solmaz — Sat, 03 Dec 2011 17:51:17 +0000

گاهی آدم برمی‌گردد پشت سرش را نگاه می‌کند , فکر می‌کند در 22 سالگی خیلی بچه بوده خیلی کوچک بوده خیلی کارهای احمقانه کرده و بعد به این نتیجه می‌رسد که آدم 22 ساله هنوز خیلی بچه است.
بعد یک‌شبی مثل امشب می‌ماند بین زندانیان سیاسی 30 سال پیش. دخترهائی که کوچکترینشان 19 ساله و بزرگترینشان 25 ساله بوده‌اند و چند تائیشان مادر. یکی نوزاد 5 ماهه را گذاشته پشت درو آمده تو- 24 ساله-. یکی دیگر- 22 ساله- توی زندان بچه اولش را زائیده , نوزادش شده عروسک دخترهای همبند اما بعد از یک ماه منتقل شده به بیرون زندان . فکر می‌کند به مادر 22 ساله, به جدائی به دوری به پستان‌های پر شیر , به درد به صدای گریه‌ خفه شده در پتو و از خودش خجالت می‌کشد

solmaz — Sat, 03 Dec 2011 10:52:48 +0000

آ‌ن‌وقت‌ها که گودر بود , غر که داشتم , شادی خیلی عظیمی که داشتم , عشقم که قلمبه بود یا دلم می‌خواست حرفی بزنم که نمی‌خواستم جلوی چشم همه باشد و دوست داشتم فقط یک عده آدم که دست‌چینشان کرده‌ام بخوانند صفحه‌ی نوت گودرم را باز می‌کردم و می‌نوشتم. روزمرگی‌هایم مال نوت گودر بود و اینجا برای نوشته‌های جدی‌تر , حالا بعد از این یک ماهی که دیگر گودر نداریم , دلم برای نوشتن تنگ شده , تراوشات ذهنیم هم انگار به صفر رسیده , دلم می‌خواهد چراغ وبلاگم روشن بماند , شاید دوباره شروع کنم از زندگی و روزمره نوشتن . از طرف دیگر روزی که گودر مرد ‌یک‌هو به خودم آمدم و دیدم نوت‌هائی نوشته‌ام توی گودر که دوستشان داشته‌ام و حالا دیگر ندارمشان , دوستان دست به دست هم دادند و بخشی‌ از نوت‌هایم پیدا شد , حالاتا تلاش من برای نوشتن به نتیجه برسد تمام شهامتم را جمع می‌کنم و از نوت‌های گودرچند تائی را می‌گذارم اینجا شاید که چراغ وبلاگ هم روشن ماند.